{"id":21053,"date":"2010-12-14T18:37:37","date_gmt":"2010-12-14T17:37:37","guid":{"rendered":"http:\/\/ssdelugo.clientes.galiciadigital.com\/la-orden-tercera-de-san-francisco-en-lugo\/"},"modified":"2024-09-26T09:51:51","modified_gmt":"2024-09-26T07:51:51","slug":"la-orden-tercera-de-san-francisco-en-lugo","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/semanasantadelugo.com\/gl\/cofradias\/la-orden-tercera-de-san-francisco-en-lugo\/","title":{"rendered":"A ORDE TERCEIRA DE SAN FRANCISCO EN LUGO"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\"\"As Terceiras Ordes naceron espontaneamente na Idade Media, dentro do clima de intensa espiritualidade cristi\u00e1 propia da \u00e9poca. Alg\u00fans laicos piadosos buscaron unha forma de filiaci\u00f3n ou relaci\u00f3n especial coas grandes casas relixiosas que eran ent\u00f3n, normalmente, as Abad\u00edas. As\u00ed naceu a \u201cOblaci\u00f3n benedictina\u201d, estendida \u00e1s Abad\u00edas das ordes mon\u00e1sticas. Pero a orixe real do T. \u00f3. At\u00f3pase en San Francisco de As\u00eds, que arredor de 1212 comezou a admitir laicos que, sen abandonar o seu propio modo de vida, ingresaron dalg\u00fan xeito na Orde Franciscana. Ao redor de 1220, cando o Santo escribe a primeira Regra, codifica en certo xeito esta vinculaci\u00f3n dos laicos coa Orde dos Irm\u00e1ns Menores.<\/span><\/p>\n

\"\"O estado penitencial exist\u00eda dende hai s\u00e9culos e estaba moi difundido dentro da Igrexa. Nun primeiro momento, abarcaba os pecadores p\u00fablicos que ti\u00f1an que completar unha penitencia forzosa para ser recibidos de novo na comunidade. Pero, co paso do tempo, comezaron a aparecer estes outros penitentes voluntarios, que buscaron nos rigores e privaci\u00f3ns da penitencia un cami\u00f1o de perfecci\u00f3n cristi\u00e1, paralelo ao monacato, pero accesible a todos, homes e mulleres, laicos e eclesi\u00e1sticos , casado ou solteiro. A principios do s\u00e9culo XIII este estado penitencial estaba plenamente reco\u00f1ecido pola Igrexa. Alg\u00fans dos que a adoptaron viv\u00edan como eremitas, como oblatos nos mosteiros ou como reclusos nos n\u00facleos urbanos. Tam\u00e9n houbo quen axudou cos traballos para constru\u00edr ou reconstru\u00edr igrexas. Moitos deles eran casados que adoptaron este tipo de vida sen abandonar o mundo. Hab\u00eda grupos de penitentes que se organizaban para prestar servizos en hospitais ou outras instituci\u00f3ns asistenciais. Unha vez admitidos nese estado polo bispo, os penitentes estaban exentos das s\u00faas obrigas c\u00edvicas e militares e do pago de impostos. Estes irm\u00e1ns atoparon na condici\u00f3n de \u201cpenitentes\u201d o estilo de vida que mellor respond\u00eda \u00e1s s\u00faas aspiraci\u00f3ns. Present\u00e1ronse como "penitentes de As\u00eds" e como tales foron ante o Papa Inocencio III en 1209-1210 para que se aprobara o seu prop\u00f3sito vital. O papa deulles o visto e prace e ao mesmo tempo encomendoulles a tarefa de predicar a penitencia a todos. \u201cFacer penitencia\u201d \u00e9, polo tanto, unha connotaci\u00f3n da experiencia de Francisco e \u00e9 o que Francisco e os seus seguidores deber\u00edan pedir insistentemente a todos os fieis. A multiplicaci\u00f3n destes grupos de penitentes de inspiraci\u00f3n franciscana levou a bo porto, tanto entre os frades menores como entre as autoridades eclesi\u00e1sticas, a idea de organizalos dentro dunha Orde. As\u00ed comezou a tomar forma a que logo ser\u00eda co\u00f1ecida como a \u201cOrde da Penitencia\u201d ou \u201cOrde Terceira\u201d franciscana, que como tal se menciona no Oficio e Vida de San Francisco composto por Juli\u00e1n de Espira na d\u00e9cada de 1230.<\/p>\n

<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t